" Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη"

ΣΤΟ ΑΜΠΕΛΙ ΜΕ ΤΗ..."ΣΟΦΙΑ"

photo deviantart

Μετατρέπεται σε πρόβλημα σταδιακά, σε εναν κόσμο που άλλα λέει κι άλλα κάνει, κάποιος να εννοεί ό,τι λέει και να κάνει ό,τι υπόσχεται.

Οι άνθρωποι ορίζουν κατά το δοκούν, ενίοτε βιαστικά, το νόμισμα της συναλλαγής τους, ωστόσο κυρίως συναλλάσσονται.

Οι περιχαρακωμένοι μικρόκοσμοι, δημιουργούν μυωπική όραση, κάποτε θεριεύουν εγωπάθειες μέσα τους. Κάπως έτσι χάνεται η μεγάλη εικόνα.

Οι αφειδώς μοιρασμένες μεγαλοστομίες, όταν προϋπάρχουν της γνωσης ή της επίγνωσης είναι παγίδες για αφελείς ανασφάλειες.

Η ομορφιά της απλότητας θα υπερβαίνει πάντα καθετί περιττό.

Ένα σώμα μπορεί να γίνει εμμονή για ένα μυαλό, παραμένει όμως ευκολότερη υπόθεση η άλωση ενος σώματος από εκείνη του νου.

Οι προκλήσεις, μικρές ή μεγάλες, είναι ένα είδος εξερεύνησης ή διάσπασης ορίων, αλλιώς ο προκαλών εαυτόν ή άλλους μετατρέπεται σε...τζαμπα μάγκα.

Το να είναι κανείς ανοιχτός, απαιτεί γενναιότητα και δύσκολους δρόμους, παραμένει όμως ο μεγάλος κερδισμένος στο παιχνίδι της ζωής.

Nα μην ξεχνάμε να ζούμε στο maximum. Aπό δω περνάμε μόνο μια φορά, μπορούμε όμως να χωρέσουμε τόπους αστείρευτους.

MIND GAMES

Νύχτα Σαββάτου στην Πειραιώς είχα στην αγκαλιά μου μια γυάλα με ενα χρυσόψαρο, κι έτσι αγκαλιά με την σχεδόν μηδενική μνήμη, ανακαλούσα μέσα απο τον τοίχο-παραλία, θάλασσες παλιές κι ανθρώπινα τοπία. Με στοχεύει μια βιντεοκάμερα. Αυτός που την κρατά χαμογελά ήσυχα και γίνεται ψυχαναλυτής-ανακριτής. Θέλει να απαντώ. Απαντώ. Με αποχαιρετά διαβάζοντας μου Dylan Thomas.
Ύστερα ενας αγνωστος που ήρεμα με κοίταγε αμίλητος, μου συστήθηκε με τσιγαρόχαρτα. Χαρτάκι - Γιώργος , το χαρτάκι κολλάει στο μέτωπο. Ακολουθώ. Με παρατηρεί, γραφει στα χαρτάκια αυτό που βλέπει σε μένα, κανω το ίδιο για κείνον. Παίρνει το χέρι μου, μου τραγουδά το "The man I love", μου ζητά χωρίς να μιλήσει να παίξουμε την τελευταία σκηνή από την "Κάλπικη λίρα", οι εραστές που συναντιούνται οταν πια η ζωη του καθενος δεν περιέχει τον άλλο, όταν λένε σ'αγαπώ κι αμέσως μετά αντίο. Ο,τι ο άγνωστος κι εγώ μόλις διαβάσαμε ο ένας στον άλλο, τώρα ζωντανεύει σε μια οθόνη η Λαμπέτη και ο Χορν.
Καληνύχτα, σ'ευχαριστώ.
Aνεβαίνω στην ταράτσα του Bios ή καλύτερα αναδύομαι μετά απο τις συναντήσεις με άγνωστους σε σκοτεινά ή υποφωτισμένα δωμάτια. Συνάντησα ποιον αυτούς ή εμένα;
(εντυπώσεις από την παράσταση ΚΑΤΕΡΙΝΗ, της ομάδας blitz, στο bios)

Με ρώτησες για τις ανθρώπινες σχέσεις και ήταν σα να έπεσε λευκό σεντόνι και σκέπασε τις λέξεις μου. Θέλω να ταξιδέψω μεσα στους ανθρώπους κι αλλο πριν σου πω. Έχω δει σχέσεις που ειναι σαν συντριπτικά κατάγματα, άλλες ομφάλιοι λώροι, κάποιες σου χαμογελούν για πάντα, άλλες αφήνουν ο,τι ο αέρας...μα δεν έχω τελειώσει ακόμα τη βόλτα μου. Ταξίδι και παιχνίδι σου κάνει;

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΠΟΤΕ

Εκεί που ο χρόνος οριζόταν ανέμελα γεμάτος από το ξημέρωμα ως τη νύχτα. Το καλοκαιρι είχε τα στοιχήματα του, πόσα παγωτά ως τώρα, πόσα μπάνια, έμαθες χωρις μπρατσάκια, χωρίς προστασία, ελεύθερος πια...να νομίζεις ελεύθερος. Στο δρόμο, άστραφτε η ασημιά σέλα, το μοναδικό καινούριο σ'ενα παλιό παρατημένο μέσα στα στάρια ποδήλατο. Έφτανε που γύρναγε το γέλιο στις αχτίνες, έφτανε που παιχνίδι και ζωή ήταν ένα.

Ύστερα σ'ενα δώμα ένα κέλυφος μικρό, ανελέητα πυρωμένο τσιμέντο, το φως πλάγια να περνά μεσα απο τις γρίλιες, σε ψυγείο παλιό νερό και κρασί, δύο σώματα να εκρήγνυνται, στα φτερά του ανεμιστήρα να κρέμονται οι όρκοι, να γράφονται σε σάρκινα μονοπάτια τα όνειρα τα πρώτα. Έφτανε ό,τι υπήρχε, έφτανε η έλλειψη να γεμίζει το κενό.

Ο Fellini, o Godard, o Truffaut να φέγγουν στο ξέσκεπο σελιλοϊντ, κάτω απο τα άστρα, πλαισιωμένοι γιασεμια και μπουκαμβίλιες, συναυλίες, παραλίες, νύχτες, παρέες ανοιχτές, όταν χτυπούσε ακόμα η πόλη στο ρυθμό του ανθρώπου. Όλα τα καλοκαίρια σημαδεμένα από φεγγάρια...σωσμένες πανσελήνους...ακόμα συλλέγω το φως τους.

...και λίγη μουσική εδώ...

ΟΝΕΙΡΟ

Εικόνες-προορισμοί του ανέφικτου, όταν όλα τ' αλλα αδειάζουν ή στερεύουν. Σε δρόμο ανοιχτο με τη Νίκη, άκουσα "πρέπει να επιλέξεις το παρελθόν σου..." Μα δεν είναι μονάχα αυτό...είναι που κάποτε προφέρονται ανορθόγραφα οι λέξεις ή που κανείς δε νοιάζεται να ρωτήσει γιατί ενώ ειπώθηκε "ψηλά" η πράξη έβγαλε ανυπόστατα ψιλά.

Γι' αυτό σου λέω άστα όλα κι έλα... ραντεβου εκεί...καλοκαίρι στα σκαλιά της βίλλας Malaparte.

MAΡΙΑ

" Άλλοτε σε φωνάζουν Μαρία, άλλοτε Μαίρη, άλλοτε Μάρω, κι άλλοτε Μαράκι. Άλλος σε βλέπει ως κυρά- Μαρία η ψιλικατζού κι άλλος ως μάνα του Θεού, ή ό,τι γουστάρει ο καθένας. Εσύ τι είσαι; Τα υποκοριστικά των άλλων; Τα βλέμματα των άλλων; Ή τα συμπεράσματά τους για σένα; Ακόμα και ο εαυτός σου σε βλέπει σαν λίγο καλύτερο από αυτό που είσαι. Ή ώρες ώρες, πολύ χειρότερο. Εσύ, τι είσαι πραγματικά; Μήπως μία χιλιοτρυπημένη βάρκα, ξέμπαρκη σε ένα παλιό λιμανάκι, που γράφει στο πλάι με ξεθωριασμένα γράμματα ΜΑΙΡΟΥΛΑ, και σε τραβάει φωτογραφία ο κάθε τουρίστας, για να λέει ''πέρασα κι εγώ από δω''; "

Aπό το θεατρικό Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α της Λένας Κιτσοπούλου

Επιστρέφοντας βράδυ από ένα καταγάλανο παυσίλυπο, που ή ορίζει ή αγνοεί τη δυναμή του, πάντως δεν την σκορπά, δεν εκθέτει ευθέως τη θάλασσα σχεδόν ποτέ.
Ενήλικο παιδί, που διασώζει προστατευτικά τον ενήλικο εαυτό του, σταθερά αποκρύπτοντας τα τρυφερά του μέρη.
Ποιά άλλη βόλτα να χαριστεί εκτός από τον Τόπο ενός παραμυθιού με τέλος καλό;
Αδιασάλευτοι ρόλοι, υφέρπουσας ανίας για την άτολμη αλήθεια. Βάρος κάποτε θα γίνει το ελαφρύ.
Επιστρέφοντας από την θαλασσιά αντάρα, στην Πύλη του Αδριανού ήρθε και με τύλιξε ευωδιά χαμομηλιού. Νύχτα στην Αθήνα αν ακόμα υπάρχουν καταπραϋντικές μυρωδιές σε αρχαίες πέτρες, όλα είναι δυνατά.

ΣΤΑ ΣΚΟΙΝΙΑ

PHOTO: DEVIANTART

Έβγαλε ήλιο. Πάρε με κομμάτι κομμάτι κι άπλωσε με να στεγνώσω. Στο πίσω μπαλκόνι να με πας, αυτό που έχει το φως το πολύ, απο κει έρχονται γαβγίσματα σκύλων κάθε που σουρουπώνει. Πάνε μήνες που ψάχνω να αναγνωρίσω του δικού μου το κάλεσμα, μα η έλλειψη ματαιώνει και φωνές και μάτια και μυρωδιές.

Άσε με στο πιο σκληρό κι άχρονο φως της μέρας, να ταλαντεύομαι στάζοντας νερά που είχαν μέσα μου λιμνάσει. Να στεγνώσω θέλω. Να ξεραθεί η μνήμη, η γλώσσα κι έτσι να μην πονάει η ομορφιά όταν αποκαλύπτεται μένοντας μετέωρη, αποκομμένη από το μοίρασμα.

Στα σκοινιά αναποδογυρισμένος ο κόσμος, αφού και το ίσιο του ανάποδα μου βγήκε, τίποτα μην αλλάξει αυτό το κρέμασμα, σαν ύπνος ηθελημένος, που υποθάλπτει ψεύδη για ένα πουκάμισο λευκό απλωμένο που θελε να'ναι πανί σε κατάρτι, ήθελε να 'ναι φυγή δίχως νόστο για βλεμματα σκυλίσια κι ανθρώπους χρυσόψαρα.

ΜΕΡΕΣ ΜΩΒ

Ανάμεσα στο πλήθος που μηρυκάζει τον εαυτό του, χάνονται τα λόγια...αέρας παντα. Δυο τρεις φορές άστραψαν τα μάτια, μα πρέπει δυο να τη μιλουν τη γλώσσα των αποσιωπημενων πόθων.

Έτσι σε πήρα απ' το χέρι και στάθηκα να σου δείξω μια πασχαλιά στο δρόμο, κοίτα σου είπα έχει δοξαστικά ανθίσει το μωβ της λύπης και ευωδιάζει νοσταλγία. Οι μέρες κεντάνε επιδέξια και τελετουργικά το εσώτερο ξύπνημα όλων των αισθήσεων.

Σ'εναν επιτάφιο ήσυχο κι απόκοσμο, στολισμένο λιτά από κορίτσια γαλανά, θα ακουμπούσα τον θρήνο για το ανέφικτο της αθωότητας.

Στο απαλό μουρμουρητό για το αιώνια γλυκύ έαρ, θα έσπερνα ανάμεσα το άσμα των ασμάτων, περιμένοντας αν θα είναι η νίκη του έρωτα ή του θανάτου.

Έτσι σου μίλησα ένα απόγευμα Μ. Τετάρτης που τ' ανείπωτα την είχαν δέσει κόμπο.

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΑΣ

Για τις μέρες που έρχονται, όσο εμείς θα βαρυστομαχιάζουμε μέσα στη λιπαρή μας αφθονία...να γνωρίζουμε πως η καθημερινότητα κάποιων στον παρακάτω δρόμο είναι διαφορετική.

ΠΕΡΑΣΜΑ

Αλύπητη παράταση του χειμώνα, τραγούδια συννεφιασμένα με κρυμμενες προσδοκίες, να προσομοιάζουν στις μέρες που περνούν.
Κάποτε θα σου πω, πώς έγινα λύκος μονάχος.
Τώρα ενεός παρατηρώ τα διπλανά χαλάσματα σε απόσταση μιας θάλασσας.
Μόνο ο πόνος ο απροσδόκητος κάνει τον άνθρωπο να στέκεται για λίγο στο ύψος που του δόθηκε.
Δεν έχω κάτι να σου πω, μονάχα ότι φεύγω μακρια απο την γκρίζα σκόνη. Να πάρε το τελευταίο μου τσιγάρο κι ένα τραγούδι

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

photo deviantart

Έχει το ψέμα τη γιορτή του.
Θα στολιστώ όλα τα faux, κάθε λέξης που η έννοια της χάσκει σ'ενα ανυπεράσπιστο κενό.

Θα φορέσω όλες τις μάσκες που φτασανε να γίνουν πρώτο δέρμα από τη χρήση την ασύδοτη.
Ξεπουλώντας το τίποτα, θα ντυθώ σημασίες απαστράπτουσες κι άφθονη στάχτη θα ρίχνω στα μάτια σας έτσι από καπρίτσιο, όπως με θαυμαστή επιτυχία έκαναν αλλοτινοί μου επισκέπτες. Έχει αντοχή το ψέμα, σκληρό νόμισμα συναλλαγής, όλα τα διαστρέφει παζαρεύοντας.

Της αλήθειας το δάνειο με χρεοκώπησε...και είπα να γίνω των πολλών η αντανάκλαση, όπως εσύ έτσι κι εγώ.

Με ψέματα σ'έφτιαξα, με αλήθειες σε γκρέμισα.

AMSTERDAM

Στα πρωινά της ησυχίας, λίγο πριν η πόλη ξυπνήσει, ήχοι από ρόδες ποδηλάτων στο πλακόστρωτο, το "καμπανάκι" του τραμ και "κραυγές" γλάρων από τα κανάλια. Οι σκουπιδιάρες μαζεύουν τα σπασμένα της νύχτας, το κέντρο παραδίνεται καθαρό στη νέα του μέρα.

Πρώτο τσιγάρο και καφές στον ήλιο, πρώτο μήνυμα που φεύγει από την καρδιά μιας άδειας πλατείας και φτάνει σ'εναν σταλαγμίτη πανάρχαιο κάπου στην Ελλάδα.

Στο πάρκο των μουσείων, ενώνονται αποστάσεις που έχουν από καιρό διανυθεί, δυο νεοι φίλοι, δύο διαφορετικές χώρες βρήκαν κοινή συντεταγμένη σε μια τρίτη.

O ορίζοντας στο λιμάνι ίδιος με εκείνον στις θαλασσογραφίες των Φλαμανδών μαστόρων.

Red light district...μόνο εδώ, στο κανάλι των κοριτσιών που χτυπάνε από μέσα το τζαμι της βιτρίνας τους, είδα κύκνους!

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΕΠΕΙ

PHOTO DEVIANTART.COM

Στο άνοιγμα της μέρας στρέφομαι σαν ηλιοτρόπιο στο φως,
αδημονώντας για την συντέλεση του προσδοκούμενου , λέω... θα'ρθει μια εποχή με χάλκινα και ταμπούρλα σε παρέλαση θαυμαστή απο τα έγκατα στ'ανθεστήρια.
Ψυχές-αυλές ασβεστωμένες, έτοιμες με ολάνθιστα παρτέρια, φαντασμαγορικής πολυχρωμίας πανδαισία, και μυρωδιές φύσης αναστημένης. Ερωτιδείς και μέλι λουλουδιών. Μαγδαληνές ανθισμένων πόθων, και ευαγγελισμοι ανεστραμένοι από το εντός στο έξω του κόσμου.
Μίλα με χρώματα, γράφε με την αφή, γέλα μου με τα μάτια σου, περπάτα ξανά τη ζωή αλλιώς με βήμα ελαφρύ. Έλα με όλα σου τα θέλω, δεν έχει πρέπει εδώ, λαχτάρα μονάχα να 'χεις...τώρα που πια λείψαν τα ερωτηματικά θα κρατάω μια αθυσίαστη μαργαρίτα στην άκρη ενός ερειπωμένου κάστρου και θα κοιτάω τη ζωή κατάματα.

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

"...Δεν βαριέσαι. Τι παίρνει κανείς μαζί του; Μήπως μπορούμε ν' αλλάξουμε και τίποτα; Διαβάσατε τους αστροναύτες που είδαν τη γη και ανέτελλε; E, λοιπόν, σ'αυτό δα το άστρο βρισκόμαστε και εμείς αυτήν την ώρα που μιλάμε, μαζί με τόσους άλλους...Εδώ σταυρώθηκε ο Χριστός, εδώ ήπιε ο Σωκράτης το κώνειο, εδώ έπαιξε η κυρία Ευτυχία χαρτιά και τα 'χασε...Εδώ είναι όλα. Μικρές χαρές, μεγάλες λύπες, άνθρωποι μικροί, μεγάλοι άνθρωποι...Εγώ πάντα έτσι ήμουνα. Να φάμε και να πιούμε σήμερα, "η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής".

"...Πώς είναι δυνατόν, καλέ γιαγιά, τόσων χρονών γυναίκα να γράφεις ερωτικά τραγούδια; με ρωτούν τα εγγόνια μου. Πίστεψα όμως στον έρωτα, πολύ, στη ζωή μου. Έλεγα "αυτό είναι το παν". Ακόμα και σήμερα, μη νομίζετε, υπάρχουν αισθήματα...Μόνο που δεν μιλάνε με τα ίδια λόγια. Μιλάνε αλλιώς. Πώς να γίνει; Aν δεν αγαπήσεις, δεν γράφεις, αν δεν πονέσεις, δεν γράφεις, αν δεν πιεις το γλυκόπικρο κρασί της ζωής γουλιά γουλιά, δεν γράφεις..."

Aποσπάσματα από συνεντεύξεις της ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ο αετός της φαντασίας της

ΠΕΤΡΕΣ...ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Εγώ μωρό μου, στις νύχτες μου έφεγγα τσιγάρα και έπινα έναν κατάμονο εαυτό. Τιμωρία πες το, ή λύτρωση δεν ξέρω.
Έσκαγαν ψευτάνθρωποι-πυροτεχνήματα με κρότο μπροστά μου, κι έβλεπα μόνο της τροχιάς το σβήσιμο γιατί άλλο δεν άντεχα να δω.
Τα ήπια μωρό μου τα πάθη μου, τα ‘σπασα και χόρεψα στα γυαλιά με χέρια ανοιχτά πάνω σε ματόκλαδα που λάμπουν για ιστορίες και αμαρτίες .
Και το μυαλό μου πυρωμένο σίδερο, δεν υπήρξα ποτέ ερήμην του, κι ας έτρεχα πίσω απ’ το αίμα, άμεσο το αίμα, παρόρμηση, ζωή. Αυτήν έψαχνα με το κορμί, σε μάτια, σε σώματα και σε πόθους υγρούς.

Μου ‘γνεψε κανά δυο «έλα» και «αντίο» ένα σωρό.

Τι τα θες μωρό μου πιο πολύ να φεύγει θέλει ο άνθρωπος, το μέσα του άλλου τον τρομάζει, δεν την τολμάει τη βουτιά.
Ίσα να βγει ιδρώτας ανταλλάξιμος από την έξω επιδερμίδα, μέχρι εκεί.
Στα δάκρυα σαστίζει.

Κοίτα με καλά, τους κουβαλάω όλους, κανέναν δεν ξέχασα, πέτρες που πετάω στη θάλασσα και πριν σβηστούν οι κύκλοι βουτάω και τις ξαναβρίσκω, γιατί μέσα σ’αυτές τις πέτρες είμαι εγώ μωρό μου.

ΣΕΛΙΝ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Είναι γιατί δεν γνώριζα ακόμη τους ανθρώπους. Δεν θα ξαναπιστέψω ποτέ πια όσα λένε, όσα σκέφτονται. Τους ανθρώπους και μόνο αυτούς πρέπει να φοβάσαι, πάντοτε.

Αν είναι τόσο κακοί οι άνθρωποι, ίσως φταίει μόνο το ότι υποφέρουν, αλλά περνάει πολύς καιρός απ’ τη στιγμή που παύουν να υποφέρουν ως τη στιγμή που γίνονται λίγο καλύτεροι.

Να ρωτάω την τιμή των πραγμάτων και των όντων προτού τα’ αγγίξω, προτού δεθώ μαζί τους, προπαντός.

Άνανδρος ή ανδρείος, δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Εδώ λαγός, εκεί ήρωας, ο ίδιος άνθρωπος είναι, ούτε εδώ ούτε εκεί στοχάζεται.
Ότι είναι η ζωή ή θάνατος του διαφεύγει.

Ίσως αυτό που χρειάζεσαι τις περισσότερες φορές για να τη σκαπουλάρεις στη ζωή να ‘ναι ο φόβος.

Είναι πιο δύσκολο να παραιτηθείς απ’ τον έρωτα παρά απ’ τη ζωή.

Τίποτα δεν βγάζει στη φόρα τις αναμνήσεις όσο οι μυρωδιές κι οι φλόγες.

Ο εγωισμός των ανθρώπων που ανακατεύτηκαν στη ζωή μας, όταν τους συλλογιόμαστε, αποδεικνύεται, άμα παλιώσει, αναμφισβήτητος, δηλαδή αυτό ακριβώς που ήταν, ατσάλινος, πλατινένιος, και πιο διαρκής απ’ τον ίδιο το χρόνο.

Είναι ίσως και τα γηρατειά που ‘ρχονται, προδοτικά, και σ’ απειλούν με τα χειρότερα. Δεν έχεις πια πολλή μουσική εντός σου για να κάνεις τη ζωή να χορέψει, αυτό είναι. Όλη η νιότη πήγε κιόλας να πεθάνει στη άκρη του κόσμου μες στη σιωπή της αλήθειας. Και πού να πας έξω, σας ρωτάω, όταν δεν έχεις πια εντός σου την αναγκαία δόση παραφροσύνης; Ένα χαροπάλεμα είναι η αλήθεια, που τελειωμό δεν έχει. Η αλήθεια τούτου του κόσμου είναι ο θάνατος. Πρέπει να διαλέξεις, ή το τέρμα ή το ψέμα. Εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να σκοτωθώ.

Τίποτα άλλο από μικρά τίποτα, που θα πρέπει ωστόσο να τα’ αγαπήσεις, να τα υπερασπιστείς, να τα φροντίσεις, να τα ζωντανέψεις σαν να υπήρχαν…..
Το ταξίδι είναι η αναζήτηση αυτού του μικρού τίποτε, αυτού του μικρού ιλίγγου για κορόιδα…

Ίσως να ‘ναι αυτό που ψάχνεις στη ζωή, αυτό μονάχα, την πιο μεγάλη δυνατή θλίψη, για να γίνεις ο εαυτός σου προτού πεθάνεις.
Ελάχιστα πλάσματα έχουν, άμα καβατζάρουν τα είκοσι, λίγη ακόμα απ’ αυτή την πηγαία στοργή, τη στοργή των ζώων.

Η κούραση κι η μοναξιά βγάζουν στη φόρα το θεϊκό των ανθρώπων.

Να τι είναι η ζωή, ένα κομμάτι φως που καταλήγει στη νύχτα.

Η επί γης ευδοκία θα ‘ταν να πεθάνεις από ηδονή, μες στην ηδονή… Τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε απολύτως, είναι φόβος που δεν τολμάμε να τον ομολογήσουμε, είναι τέχνη.